دکتر حبیب‌اللّه صادقی، سرزمین فلسطین و پیکار آزادی‌جویانۀ مردمان آن با نیروهای اشغالگر قدس را طی چندین نوبت در آثار خود، بازنمایی کرده است. پرداختن به این مضمون، حتی تا آخرین اثر او که ناتمام باقی ماند (تابلوی «در رثای سیمرغ تجلی» در بیست بوم)، ادامه یافت. یکی از ویژگی‌های برجستۀ برخی از نقاشی‌های او، برگزیدن نام‌هایی معنادار برای آن‌هاست؛ مانند نگارۀ «خانه‌ام ابری‌ست» که برگرفته از سرودۀ زنده‌یاد نیما یوشیج است.
در نقاشی‌های صادقی با مضمون قدس، زنان و مردان فلسطینی، چفیۀ بومی‌شان (با زمینۀ سپید و نقش‌مایۀ مشکی) را به‌صورت دستاری بر سر یا چهرۀ خود پوشانده‌اند. اندوهی در رخساره‌هایشان به‌خاطر آوارگی از خانه، شهادت عزیزان و بیداد اشغالگران دارند؛ اما هرگز سرافکنده نشده‌ و سربلند ایستاده‌اند. حتی اشتیاقی شورانگیزانه به زندگی، همچنان در میانشان جریان دارد. با کشیدن پیکر هم‌وطنان شهید خود به دوش یا حضور در کنار مزارشان، یاد آنان را گرامی می‌دارند. حتی با دیگر ستم‌کشیدگان و آزادی‌خواهان جهان در سرتاسر تاریخ نیز همدلی و هم‌ذات‌پنداری می‌کنند. از این بابت، امیدشان به بازپس‌گیری فلسطین، جاودانه است.
گنبد و نمای بیرونی مسجد قبه‌الصخره (بخشی از محوطۀ مسجدالأقصی در بیت‌المقدس) به‌عنوان نماد شهر قدس و کشور فلسطین، متداول‌ترین عنصر بصری‌ای است که به چشم می‌خورد. خاخام‌های صهیونیست، موذیانه درحال دسیسه‌چینی و ثروت‌اندوزی، پدیدار شده‌اند. همچنین نیروهای مسلح اسرائیلی با حالتی هولناک، به‌گونه‌ای که صورت‌هایشان چندان آشکار نیست به جان و حقوق مردمان فلسطین، دست‌اندازی می‌کنند؛ اما فلسطینیان در این آثار، جسورانه سینه‌های خود را سپر جنگ‌افزارهای آنان، قرار داده‌اند و با قلاب‌سنگی در دست، مهیای نبرد با آنان هستند.
به مناسبت فرارسیدن دومین سال درگذشت حبیب‌اللّه صادقی، ۹ نقاشی مرتبط با فلسطین در این فرسته گردآوری شده‌اند. یاد ایشان و راه آزادی فلسطین، تا همیشه جاودانه باد.